Το Deconstructed είναι μια σειρά όπου αναλύεται το arrangement ενός κομματιού. Αυτή τη φορά το βλέμμα πέφτει στο melodic house track «Modern Romance» των Catz ’n Dogz και Gerd Janson.
Οι Catz ’n Dogz βρίσκονται εδώ και χρόνια σε πολύ καλή φόρμα, με πρόσφατες συνεργασίες όπως οι Claude VonStroke, Eats Everything και Truncate. Το «Modern Romance» κινείται στο ίδιο κλίμα, με το πολωνικό δίδυμο να ενώνεται με τον επικεφαλής της Running Back για ένα melodic house track που κοιτάζει ξεκάθαρα προς το παρελθόν της house, χωρίς να ακούγεται παρωχημένο.
Το κομμάτι πατά πάνω σε κλασικές αναφορές, αλλά το production του είναι απολύτως σύγχρονο. Το ενδιαφέρον, όμως, βρίσκεται στο πώς χτίζεται το arrangement και πώς οι δημιουργοί κρατούν το groove σχεδόν στατικό, αφήνοντας τη μελωδία να κάνει τη δουλειά της εξέλιξης.
Η εισαγωγή
Ως single edit, το «Modern Romance» μπαίνει κατευθείαν στο ζουμί. Σε αντίθεση με το πιο αργό χτίσιμο του club mix, εδώ η στόχευση είναι να φτάσει γρήγορα στις βασικές ιδέες. Το κομμάτι ξεκινά στα 128bpm με ένα οκτάμετρο percussion intro.
Από την αρχή ακούμε το βασικό rhythmic υλικό: ένα βαριάς αίσθησης kick σε four-to-the-floor, ένα δυνατό snare που στην πραγματικότητα είναι layered με clap, ένα TR-909 rimshot και congas που προσθέτουν ακουστική υφή. Οι shakers τρέχουν σε 16α, το closed hi-hat μπαίνει στο offbeat και το open hi-hat εμφανίζεται μία φορά ανά μέτρο, με σχεδόν disco χαρακτήρα.
Στην εισαγωγή υπάρχουν και δύο fills. Το πρώτο, στο τέλος του τέταρτου μέτρου, βασίζεται σε Simmons-style electronic toms και επανέρχεται αργότερα στο κομμάτι. Το δεύτερο είναι ένα snare fill με πιο κοφτή αίσθηση, στο τέλος του όγδοου μέτρου, ενώ το kick σταματά για ένα μέτρο ώστε να λειτουργήσει σωστά το πέρασμα. Στα πρώτα οκτώ bars μπαίνουν και τα vocals, με ένα ψιθυριστό male vocal να ρωτά: “Freak, what’s on your mind?” Η χρήση της λέξης “freak” δίνει αμέσως ένα 80s άγγιγμα.
Το groove χτίζεται
Τα επόμενα οκτώ μέτρα επαναλαμβάνουν περίπου το ίδιο μοτίβο, μόνο που οι Grzegorz ‘Greg’ Demiańczuk, Wojciech ‘Voitek’ Tarańczuk και Gerd Janson αντικαθιστούν τα ψιθυριστά vocals με ένα γεμάτο FM bassline. Τα congas έχουν high-pass φιλτράρισμα ώστε να ανοίξει χώρος στις χαμηλές συχνότητες.
Η τριφωνική γραμμή του bass ακολουθεί ανοδική ακολουθία νότων (C > Eb > F) και επανέρχεται σε όλο το track. Ο ίδιος ο ήχος δείχνει να έχει double layer, με ένα κλασικό plucky FM house bass πάνω από ένα πιο βαρύ bottom. Η απλότητα της γραμμής και ο ήχος της παραπέμπουν καθαρά σε classic house αισθητική.
Ένα tom fill στο τέλος του δωδέκατου μέτρου και ένα snare fill πριν από το τελικό turnaround δίνουν ώθηση. Αυτή τη φορά όμως το snare fill είναι πιο μεγάλο, ενώ το kick δεν χρειάζεται να σταματήσει, αφού το κομμάτι μπαίνει σε breakdown.
Το πρώτο breakdown
Στο οκτάμετρο breakdown, το kick και το bass κόβονται, αλλά το υπόλοιπο percussion συνεχίζει κανονικά. Αυτή είναι και η βασική λογική του κομματιού: αντί να αλλάζει συνεχώς το rhythm section, η εξέλιξη έρχεται κυρίως από τη μελωδία.
Εδώ προστίθεται ένα pad που παίζει συγχορδίες ακολουθώντας τη bassline και διατηρεί ρυθμική κίνηση με pumping αίσθηση. Τα ψιθυριστά vocals επιστρέφουν, αυτή τη φορά μαζί με ένα shouted vocal που επαναλαμβάνει τη λέξη “freak”. Παράλληλα εμφανίζονται και νέα 808 congas, στο ξεκίνημα των bars 17 και 21.
Αξίζει να σημειωθεί ότι το tom fill ακούγεται στο τέλος του bar 18 και όχι του 20, όπως θα περίμενε κανείς. Αυτή η μετατόπιση δύο bars νωρίτερα σπάει την προσδοκία και κρατά το arrangement πιο ζωντανό.
Ανάσα και επανεκκίνηση
Στην επόμενη ενότητα, από τα bars 25 έως 33, το σχήμα επαναλαμβάνεται σχεδόν αυτούσιο, μόνο που το kick επιστρέφει για να ανεβάσει την ένταση. Στο bar 25 μπαίνει και ένα crash για να συνοδεύσει την επαναφορά του kick.
Το tom fill ξαναπέφτει απρόσμενα στο τέλος του bar 26 και, αν ακούσει κανείς προσεκτικά, επιστρέφει χαμηλά στο mix και στο bar 31, αυτή τη φορά στην αρχή του μέτρου. Αυτό δίνει στο κομμάτι ένα πιο live αίσθημα, σαν να έχει παιχτεί και όχι απλώς να έχει προγραμματιστεί με το ποντίκι. Τα ίδια male vocals επαναλαμβάνονται, πρώτα ψιθυριστά και μετά shouted, ενώ ένα white noise riser και ένα snare fill οδηγούν στο επόμενο μέρος.
Η κύρια μελωδική κορύφωση
Εδώ μπαίνουμε στο βασικό breakdown. Είναι η στιγμή να παρουσιαστούν τα κύρια μελωδικά θέματα και πράγματι οι τρεις δημιουργοί εισάγουν τόσο μια violin melody όσο και το κύριο γυναικείο vocal.
Στο percussion, το kick λείπει ξανά, όμως τα congas που είχαν χαθεί από το section 1 επιστρέφουν για να κρατήσουν την κίνηση. Τα 808 congas επανεμφανίζονται στα bars 33 και 37, ενώ snare fills δίνουν στίγματα σε κάθε τετράμετρο turnaround.
Το FM bass κάνει παύση, αφήνοντας χώρο στα βιολιά. Ακούγονται σαν sampled, με πιο τραχιά υφή που θυμίζει sample libraries των 90s, και είναι τοποθετημένα προς τα δεξιά του στερεοφωνικού πεδίου για να ανοίγουν το soundstage. Ένα νέο riser, ένα filter με cutoff που διαμορφώνεται από LFO, ξεκινά στο bar 34, ενώ το ψιθυριστό vocal εμφανίζεται δύο φορές με διαφορετικό κάθε φορά κείμενο. Στο τέλος προστίθεται και ένα clap, το οποίο επαναλαμβάνεται μέχρι να γίνει roll και να δέσει με το snare fill στο bar 40.
Το κύριο vocal
Στο bar 41 επιτέλους μπαίνει το βασικό female vocal. Στα house tracks, όταν εμφανίζεται vocal, συχνά γίνεται το κεντρικό σημείο του κομματιού, και εδώ αυτό ισχύει απόλυτα. “I’m so high I’m going nowhere”, τραγουδά η vocalist. “Help me find out who I am”.
Το κομμάτι είναι σε G minor. Όπως συμβαίνει συχνά στις minor κλίμακες, το G minor δεν έχει εύθυμη χροιά. Ο Schubert το περιέγραφε ως ήχο δυσαρέσκειας, ενώ χρησιμοποιείται συχνά σε metal και hip-hop για μια αίσθηση απειλής και ανησυχίας. Το «Modern Romance» παραμένει upbeat και παιχνιδιάρικο, όμως η στιχουργική του είναι σε απόλυτη αντιστοιχία με τη συναισθηματική χροιά της τονικότητας.
Σε αυτό το σημείο ξεχωρίζουν επίσης το white noise riser στο bar 41, το clap roll που συνεχίζεται από πριν, το delay πάνω στα vocals και το σύντομο “Whoo!”, το οποίο μαζί με το αναμενόμενο snare fill οδηγεί ομαλά στο επόμενο section.
Χαμήλωμα και νέο χτίσιμο
Μετά το build-up, οι Catz ’n Dogz και Gerd Janson ρίχνουν για λίγο την ένταση. Κόβουν όλα τα percussion στοιχεία εκτός από το kick, χωρίς όμως να μηδενίσουν την ενέργεια. Παράλληλα, χρησιμοποιούν ένα burst από filtered white noise, που λειτουργεί σαν εκπνοή μετά το προηγούμενο ανέβασμα, και ένα synth line δύο νοτών με bell-like χαρακτήρα.
Δεν θέλουν όμως να ισοπεδώσουν πλήρως την ενέργεια, αφού το dancefloor παραμένει σε κίνηση. Η επιστροφή των FM bass στοιχείων, αντί για τα βιολιά, επαναφέρει πιο οικείο έδαφος και αφήνει περισσότερο χώρο στα vocals. Στο bar 50 υπάρχει και ένα διακριτικό crash.
Η τελική πορεία
Το breakdown συνεχίζεται, με τη synth μελωδία να επιστρέφει στο bar 57. Η επανείσοδος του percussion δείχνει ότι η ένταση ξανανεβαίνει, κάτι που επιβεβαιώνεται από τα repeating snares. Το tom fill στο τέλος του bar 58 και η επιστροφή του white noise riser, που αυτή τη φορά μεγαλώνει σε διάρκεια έξι bars, ενισχύουν περαιτέρω την κίνηση.
Οι producers χρησιμοποιούν και effects για να σπρώξουν το κομμάτι προς τα εμπρός. Η vocal γραμμή δέχεται delay, ενώ ένα έντονο reverb, automated σε αρκετά tracks, χτίζεται μέχρι το bar 65.
Στο bar 65 το track ξαναμπαίνει σε πλήρη ροή. Το heavy snare επιστρέφει και δουλεύει μαζί με τα υπόλοιπα στοιχεία του groove — hats, shaker, rimshot και congas — πάνω από το FM bassline. Ένα ακόμη white noise riser σπρώχνει τη μετάβαση, ενώ επιστρέφουν και το ψιθυριστό male vocal και το “Whoo!”.
Παρότι βρισκόμαστε περίπου στη μέση του κομματιού, εμφανίζεται ένα νέο στοιχείο: ψηλές female φωνές, τοποθετημένες πιο πίσω στο mix και καλυμμένες με reverb ώστε να μη βγαίνουν μπροστά από το βασικό vocal. Προσθέτουν όμως χρώμα και κίνηση. Ένα snare fill οδηγεί στο turnaround.
Στο bar 81 το kick και το FM bass αποσύρονται και το υπόλοιπο percussion λειτουργεί ως ρυθμικό υπόβαθρο για τα μελωδικά στοιχεία. Τα βιολιά συνεχίζουν, ενώ το chord pad ακούγεται πλέον καθαρά, αν και φαίνεται να έχει high-pass φιλτράρισμα. Τα female vocals μπαίνουν πιο έντονα, καθώς clap rolls, tom fills και snare rolls ανεβάζουν την ένταση. Στο bar 85 ακούγονται ξανά και τα 808 Congas.
Στο bar 89 παραμένουμε ακόμη στο ίδιο breakdown, αλλά τα chord pads επανέρχονται στη full frequency εκδοχή τους. Το delay feedback από τα female vocals αυξάνεται ξαφνικά και επαναλαμβάνεται συγχρονισμένο με το beat. Τα clap rolls επιστρέφουν και ένα tom fill μάς περνά στο τελικό turnaround. Η αίσθηση είναι λίγο πιο απότομη από ό,τι αλλού, πιθανότατα εξαιτίας των edits που έγιναν ώστε το full-length club version να μετατραπεί σε single version.
Το φινάλε
Στο τελευταίο stretch του κομματιού, το kick και το bass επιστρέφουν, ενώ άλλα percussion στοιχεία αποσύρονται. Οι ήχοι χαμηλώματος από το section 7 κάνουν ξανά την εμφάνισή τους και το female vocal τραγουδά τις τελευταίες του φράσεις.
Ενδιαφέρον έχει ότι εδώ οι τρεις προσθέτουν ένα νέο μελωδικό στοιχείο: ένα house piano που παίζει progression τριών συγχορδιών και δένει όμορφα με το pumping pad. Είναι από τα πιο κομψά σημεία του arrangement και σχεδόν θα ήθελες να είχε μπει νωρίτερα.
Ένα tom fill μάς περνά στη μετάβαση και το κομμάτι κλείνει με ένα τελευταίο, σύντομο άνοιγμα στην ένταση: επιστρέφουν τα shakers, τα repeating snares, ένα snare fill και ένα riser που χτίζουν προς το τέλος. Οι συγχορδίες του piano αλλάζουν, δίνοντας μια μικρή γεύση από νέα progression, ενώ στο bar 106 εμφανίζονται και sustained strings, τη στιγμή που τα pads εξαφανίζονται. Ένα τελευταίο tom fill και το track τελειώνει, σβήνοντας μέσα στο reverb.
