Το τετραπλό σερί του Stevie Wonder στις αρχές των ‘70s θεωρείται δικαίως ένα από τα κορυφαία στην ιστορία της μουσικής, όμως αυτά τα άλμπουμ δεν δημιουργήθηκαν σε κενό.
Δίπλα του βρέθηκαν οι Robert Margouleff και Malcolm Cecil, οι οποίοι έφεραν στο τραπέζι το πλέον θρυλικό Tonto synth, ένα τεράστιο composite instrument που είχε τμήματα από πολλούς κατασκευαστές.
Ο Cecil πέθανε το 2021, αλλά ο Margouleff συνεχίζει να αφηγείται εκείνη την περίοδο. Μάλιστα, τη συγκέντρωσε πρόσφατα και σε βιβλίο: Shaping Sounds: Stevie Wonder, Devo, The Synth Revolution – And My Life Behind the Music.
«Έζησα τρία χρόνια στον κόσμο του Stevie»
Μιλώντας στην The Telegraph, ο Margouleff θυμάται την ένταση εκείνης της εποχής: «Για τρία χρόνια, έζησα στον κόσμο του Stevie. Ξυπνούσα το πρωί, ο Stevie ερχόταν στο στούντιο γύρω στις πέντε, και δουλεύαμε μέχρι το πρώτο φως της αυγής. Δεν σκεφτόμουν τίποτα άλλο. Έχασα τα λογικά μου, αλλά δεν θα το αντάλλασσα με τίποτα στον κόσμο».
Με δεδομένο αυτό το επίπεδο έντασης, ήταν σχεδόν αναπόφευκτο η συνεργασία να καεί πριν σβήσει φυσικά. Και έτσι έγινε. Ο Margouleff αφήνει να εννοηθεί ότι ο Cecil άρχισε ιδιαίτερα να δυσανασχετεί επειδή οι δυο τους πιστώνονταν απλώς ως ‘associate producers’ σε εκείνα τα κλασικά άλμπουμ, ενώ λέει πως, παρότι ο Wonder τους είχε καλέσει με την υπόσχεση ότι θα γίνουν creative directors της εταιρείας του, αυτό δεν έγινε ποτέ επίσημο.
«Υπήρχε απλώς μια χειραψία», θυμάται. «Κράτησε έτσι για τρία χρόνια».
Η ένταση μεγάλωσε ακόμη περισσότερο, σύμφωνα με τον Margouleff, όταν ο Wonder δεν αναφέρθηκε σε εκείνον και τον Cecil στις ομιλίες αποδοχής του στα Grammys του 1974, όπου κέρδισε πέντε βραβεία.
Η σιωπή στα Grammys του 1974
Για τους δύο ανθρώπους που είχαν βάλει το Tonto στην καρδιά αυτής της δημιουργικής περιόδου, η παράλειψη αυτή φαίνεται πως λειτούργησε σαν σαφές σημάδι ότι η σχέση είχε αρχίσει να αλλάζει οριστικά.